18 augustus was de deadline. Dan moest de definitieve tekst bij de uitgever liggen. Dat betekende dus in Mortagne sur Gironde en later op Ile de Noirmatier schaven aan het manuscript dat ik vlak voor de vakantie na twee jaar had afgerond. Met mijn laptop lag dat dan ook braaf klaar in een tas die ik altijd bij me draag, en die evenzo immer met mij meereist op vakantie. Dacht ik.

Was het omdat we om 04.00 uur vertrokken. Was het omdat mijn hoofd overkookte. Was het omdat ik sowieso veel spullen niet had meegenomen. Of was het omdat ik eigenlijk niet aan het manuscript werken wilde en liever die stapel boeken las. Ik weet het niet.

Gek genoeg overviel me in niks geen paniek toen ik er ruim voorbij Lille achter kwam dat ik de schoudertas had laten staan, thuis. Want ja, wat kun je daar verder aan doen. Niet omdraaien in ieder geval, nee, ik zou wel een DHL regelen. De ouders van mijn vrouw waren in ons huis, en de tas stond gewoon klaar.

Toch, ja, een beetje eng, ik bedoel, een laptop met al mijn gegevens, niks nog in de Cloud, en er zat ook portemonnee vol pasjes in de tas. Maar wacht eens even, bedacht ik mij meteen ook, onze benedenburen zouden een weekje na ons afzakken naar Noord-Spanje, San Sebastian, misschien was dat een oplossing, ze passeerden min of meer over de autoroute Mortagne sur Gironde.

Direct bellen, en ja, een uurtje later de verlossing, dat wilden ze wel doen, ongelooflijk, wat een opluchting, toen ineens wel die zucht.

Dus daar stond ik op een vrijdagochtend te wachten langs de A10, Aire de Saugon, vlak achter afslag 38 Blaye, ik had maar een leerboekje Frans meegenomen, maar echt concentreren kon ik mij niet, totdat ik een bekende auto richting de pomp zag rijden.

Het herschrijven van de 400 A4’tjes kon beginnen. Fijne buren die Huub Janssen en Maud van Aalderen.

(Visited 65 times, 1 visits today)