Vorige week gaf ik de cursus Creative Writing aan een groot rechtsbijstand kantoor. Twee dagdelen voor twee groepen. Een ochtend theorie, en een schrijfopdracht die we met zijn allen bespraken. Dit was de tekst van een van de deelneemsters. Een column die ik niemand wil onthouden.

De wet van Hospes.

Alle goede schrijvers zijn onzeker, maar alle onzekere schrijvers zijn onzeker op hun eigen wijze.
Dat merkte ik bij de workshop creative writing, die ik kortgeleden bij Cor Hospes volgde.

Al meer dan 20 jaar schrijf ik columns. Zo uit de mouw geschud met het grootste gemak. En nu kreeg ik er les in. Ik keek er echt naar uit, maar stiekem was ik als de dood om door de mand te vallen. Nu zou eindelijk blijken dat ik er eigenlijk niets van kon.

Het begon al bij de start. Iedereen mocht een schrijver noemen die hem inspireerde. Ik ben best een lezer, maar het gros van de schrijvers die werden genoemd, kende ik niet eens. Daar stond ik met mijn Maarten ’t Hart. Voor paal.

Vervolgens kwam de theorie. Trek de lezer meteen in het verhaal. Maak een kietelende kop. Doe er een boodschap in. Gebruik geen clichés en kill your darlings. Een lichte paniek maakte zich van mij meester. Alle inspiratie vloeide langzaam mijn lichaam uit.

Ik voelde mij als een tennistalent dat met hotseknotsenbegonia-tennis dat al jaren aan de regionale top staat en ineens les krijgt van Krajicek. Denk aan je voetenwerk. Houd het racket in de goede greep. Oefen de hand-oog-coördinatie. Let op je timing. En ga nu maar weer onbevangen tennissen.
Zo’n gevoel.

Gelukkig zag ik Jet ook wegzakken. Dat begreep ik wel, want haar blogs las ik altijd met veel plezier. Maar langs de meetlat van Hospes, was er nog wel het nodige op aan te merken. Dapper verweerde ze zich nog, maar al snel merkte Jet dat het een achterhoedegevecht werd.

Bij punt B veerde Heiko op. Hoezo vanuit jezelf vertellen ? Dan kunnen anderen je er zomaar op aanspreken! Zeker in combinatie met punt G: Schrijven is schrappen. Als er én een boodschap in moet én een menselijk perspectief én een lead én een uitsmijter, dan zijn 300 woorden nooit genoeg om alle nuances er in te zetten. Heiko wierp de handdoek.

En dan Marijn. Ik ken Marijn niet anders, dan dat zij al het huiswerk al dagen van tevoren afheeft. Nu kreeg ik op de avond voor het tweede deel een wanhoopsapp. Dat het best wel pittig was, zo tussen alle bedrijven door.

Alleen Anke kwam gesterkt uit de strijd. Waar Heiko afhaakte bij punt B, zag zij mogelijkheden. Anke vertelde dat zij korte verhalen schreef, vanuit haar eigen perspectief. Zij had altijd het gevoel dat het zakelijker moest, maar volgens de wet van Hospes deed zij het uitstekend.

Anke, mag ik je verhalen lezen ? Dan vertel ik je onder het genot van een wijntje, wat ik er van vind. En als het mij niet meer lukt om columns te schrijven en jouw verhalen blijken goud te zijn, dan word ik je agent. Oké ?

(Visited 223 times, 1 visits today)