Albert Heijn vertelde het land vorige week dat het eigenlijk een hekel had aan Zwarte Piet. Daarom deed het de donkere metgezel van de Sint grotendeels in de ban. Zeiden ze.

Het bericht zorgde voor een socialemedia-tornado. Een woedende volksmassa repte over een boycot, met hashtags en een eigen Twitterfeed. Los nog van de vele verwensingen en andere ophef. Het was een oproer dat deed denken aan 2003 toen het concern oud-topman van IKEA Anders Moberg als bestuursvoorzitter contracteerde voor een bescheiden jaarsalaris van tien miljoen euro, terwijl het concern vlak ervoor 440 banen had geschrapt. Want ja, je moet zo’n salaris toch ergens vandaan halen.

Albert Heijn krijgt de zak

’s Middags kreeg ik een telefoontje van een verslaggever van de Volkskrant. Wat ik als ‘marketingexpert’ van de Pieten-boycot van AH vond. Ik vertelde dat ik die niet helemaal snapte, maar ja, als dat een keuze was, dan was dat een keuze, en kiezen is altijd goed. Maar ik zag ook dat Albert Heijn totaal niet reageerde op alle social ophef, en dat begreep ik niet. Want als het niet waar is wat mensen en media over je berichten, dan probeer je er toch alles aan te doen dat verhaal bij te stellen.

Maar nee, op het Facebook-account had het aan zijn fans enkel gecommuniceerd over stamppotten (‘Hoera, het is weer tijd voor stamppot! Dit zijn onze favorieten, welke is jouw favoriet?’), om pas ruim zeven uur na de bekendmaking van de veronderstelde boycot te vertellen dat het Zwarte Piet helemaal niet in de ban had gedaan, met, om die woorden te onderstrepen, een lekkere foto van Zwarte Piet om in te bijten.

Wel was al ietsje eerder het AH-webcare account op Twitter ontwaakt. Met een linkje naar een persbericht. De voorgaande drie posts waren verstuurd op 9 en 24 januari 2014, en op 10 maart. Zo gaan ze bij de grootgutter met Twitter om.

Communicatie Appie draait

Volgens AH-woordvoerder Els Van Dijk was binnen Ahold ‘lang en goed’ nagedacht over het boycotbesluit. ‘We zijn tot de conclusie gekomen dat Albert Heijn niet doof moet zijn voor het maatschappelijk debat rond Zwarte Piet dat de laatste tijd duidelijk is verhard. Je moet iets met zo’n discussie.’

Leest u dat: ‘Je moet iets met zo’n discussie.’

Dat iets betekende: Geen Zwarte Piet-afbeeldingen in de eigen folders en andere reclame-uitingen, maar wel gerust Zwarte Pieten in de winkels op verpakkingen van leveranciers. Dat ‘iets’ is wat je noemt zeer consequent.

Van Dijk vergeleek op Radio1 de keuze voor zelf niet met Pieten te koop lopen, maar wel Pieten in de winkel verkopen met de keuze voor biologische en niet-biologische artikelen. De ene klant wil die wel, de ander niet.

Nu al een klassieker die vergelijking. Alleen, is Zwarte Piet nu die biologische keuze of juist niet.

Boycot wel of niet van Piet

Maar kijk, nog geen weekend later krabbelde Albert Heijn alweer flemend op zijn zo weloverwogen besluit terug. Met een paginagroot gedicht in tal van dagbladen. Alsof het niks kost: ‘Lieve Piet’, luidde de aanhef. Niks van waar hoor, dat Albert Heijn jou zou verbannen. ‘Je ligt volop in onze schappen, net als ieder jaar.’ Om politiek correct polderend af te sluiten: ‘Wij vinden je in zwart en andere kleuren reuze, maar laten aan heel Nederland de keuze.’

Eerst boycot je Zwarte Piet nadat je daar ‘lang en goed’ over hebt nagedacht, een keuze die berustte op wel en niet biologische producten, en daarna boycot je Pieterbaas toch weer niet, of toch, nou ja, geen mens die er wat van begrijpt.

Het zorgde in ieder geval voor een prachtige reeks reactiegedichten, op dezelfde sociale media.

‘Beste #AlbertHeijn Met zwenken en zwichten, kun je de kloof niet dichten. Bij alle doelgroepen slijmen Dat valt eenvoudig niet te rijmen.’

Of: Beste #albertheijn, neem een ander in de maling / u bent slechts bevreesd voor een omzetdaling

Albert Heijn let op de kleintjes, heette het jarenlang. Echt niet. Albert Heijn geeft geen moer om die kleintjes. Om het grootste kinderfeest van die kleintjes.

Ik was Albert Heijn allang kwijt, nu is het ook mijn kinderen kwijt.

(Visited 539 times, 1 visits today)