Tedx Talk

Eind 2011 werd ik gevraagd voor een talk op Tedx. Over guerrillamarketing moest die gaan. Die uitnodiging gaf mij bij voorbaat natte plekjes. Sta ik straks met een filmpje tussen grootheden en thoughtleaders Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell, James Nachtwey en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar wat precies te vertellen? Over een amechtige poedel met het uiterlijk van een pad.

TED. Technologie (T), Entertainment (E) en Design (D). Uitleg overbodig. Een vierdaagse bijeenkomst waar sprekers maximaal 18 minuten de tijd krijgen om ‘de presentatie van hun leven’ te geven. Om te vertellen over hun ideas worth spreading. Voor het eerst gehouden in 1984 in Californië en sindsdien wijd en zijd verspreid.

Van de talks wordt een livestream gemaakt die je op YouTube kunt bekijken. Per maand worden die video’s 230 miljoen keer bekeken.

Sinds 2009 kent TED ook een zusje. TEDx heet zij en zij duurt een dag. Elke stad kan voor die eendaagse conferentie een licentie aanvragen. Alleen al in ons land stonden er 18 Tedx-aflveringen gepland tussen maart en november. Naast bijna 1300 elders op de wereld.

Ik mocht spreken op de eerste editie te Ede op 1 september 2012. Mijn idea worth spreading: guerrillamarketing. Met de inhoud van mijn talk besloot ik mij pas anderhalve maand eerder bezig te houden. Ik was geïnterviewd en had een bio’tje de site geschreven. Ook had ik met de initiatiefnemer mogelijke guerrilla-acties voor TEDxEde besproken, maar die durfde hij toch niet aan. Bovendien ontbrak hem daarvoor de tijd en mankracht.

Een ding wist ik wel. Ik wilde niet een presentatie geven zoals ik die gewoon was over guerrillamarketing te doen. Praatjes bij plaatjes. Het moest een verhaal zijn dat indirect handelde over guerrillamarketing, ondersteund door een filmpje dat mijn guerrillagedachten illustreerde incluis de tien guerrillamarketingstrategieën uit mijn boek ‘De Guerrillamarketing Revolutie’.

Met de inhoud bleef ik stoeien. Over verrassen zou mijn talk gaan, of nee, over de kracht van het onverwachte, toch niet, over disruptie wilde ik talken.

Toen wist ik het: mijn talk was het voorwoord uit mijn boek ‘De Guerrillamarketing Revolutie’. Het verhaal over het restaurant La Parolaccia in Rome, waar ik in mijn studententijd met mijn toenmalige vriendinnetje was geweest en waar werkelijk alles, van de obers tot de menukaart, spotte met de conventies van hospitality. La Parolaccia was geen restaurant waar je werd gezien als een gast, maar werd beschouwd als een zak stront.

Ik moest dat voorwoord voor mijn verhaal wel een beetje indikken. Meer focus geven ook. Halverwege zou ik het filmpje tonen. Kon ik even op adem komen en mijn gedachten ordenen. Dat was het idee.

Een talk op TEDx doe je in het Engels. Zelf de tekst vertalen, onverstandig: dat zou me zeker anderhalve dag kosten. Gelukkig ken ik een vertaalster die mijn tone of voice precies aanvoelt: Renske Werner. Zij is bekend van een paar chicklit boeken en de reisgids 100% Vancouver. Renske woont in Vancouver.

Vlak voordat ik eind juli op vakantie ging, viel haar vertaling in mijn mailbox. Een tekst van ruim 1300 woorden die ik uit mijn hoofd diende te leren. Maar dan wel in mijn eigen woorden, leerde ik na enkele oefeningen. Dat talkte toch een stuk makkelijker.

Ook het filmpje moest in het Engels. Beelden voor de video plukte ik van Google en Flickr. Met eronder het nummer ‘Something Better Change’ van The Stranglers dat tenslotte ook het motto van mijn boek was.

TedxEde werd op een zaterdag gehouden in het Theater Cultura. Mijn auto parkeerde ik onder de Mediamarkt. Bovengronds was een gewone markt. Om bij Theater Cultura te komen moest ik lopen langs groentenstallen, frietkramen en haringkarren. Ik kreeg talktrek.

Gelukkig was het lunchtijd toen ik arriveerde. Dat had ik zo gepland. Ik wilde naar andere sprekers luisteren. Die deden hun Talk wel met praatjes bij plaatjes. Adjied Bakes hield hetzelfde praatje dat ik hem al drie keer had horen vertellen maar dan drie keer sneller, en ja, ik kreeg spijt dat ik het anders ging doen.

Ik mocht iets na vier uur. Wanneer bezoekers dikwijls een tikkie talk-moe zijn. Er moest dus een beetje vuur komen, besloot ik ter plekke. Een pogo, ja, waarom niet. Tijdens ‘Something Better Change’, meer aanleiding heeft een mens niet nodig.

Een ding was ik in mijn enthousiasme vergeten, vlak voordat ik besloot te punkspringen. Mijn conditie is nul. Okay, weliswaar jarenlang gehockeyed en veel gezwommen, maar dat deed ik al een tijdje niet meer. En dan is dertig tellen pogo’en al snel veel tellen. Merkte ik, te laat.

Gedurende het tweede deel van mijn Talk was ik dan ook vooral buiten adem. Ik haalde struikelend het einde van enkele zinnen. Daar ging aldus mijn promotiefilmpje tussen grootheden en thoughtleaders als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell en James Nachtwey.

Buiten was de markt opgeruimd. Over straat waaiden lege plastic zakken en frietdoosjes. Alleen in de Mediamarkt waren nog mensen. Ik kreeg respect voor artiesten die wild over podia kunnen hupsen en tegelijk zuiver zingen. Hoeveel uren sportschool vergde dat? Ik geneerde me steeds meer voor mijn spontane pogo-oprisping. Maar mensen uit het publiek hadden van mijn talk genoten. Hadden ze gezegd. En mensen in Ede zijn eerlijk.

Een week later zag ik het filmpje van mijn Tedx Talk waarvan helaas de geluidskwaliteit tegenviel. Mijn talk klonk veel te zacht, The Stranglers tamelijk hard. Tijdens ‘Something better change’ kwam ik af en toe hupsend voorbij.

Dat hupsen en hijgen maakten kennissen vrolijk, mailden en dm’den ze mij. Ze bezigden woorden als kwetsbaarheid, authenticiteit en energierijk, jaja, energierijk.

De foto’s? ‘Wat een opgeblazen pad, ben je op die foto’s’, sprak mijn meisje complimenteus toen ze die zag. Ook de naam Youp viel.

Daar stond ik dus. Als een opgeblazen pad tussen grootheden en thougtleaders als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell en James Nachtwey.

Tedx: het ging me om het filmpje, het ging me om de foto’s. Op het filmpje klonk ik gedurende het tweede deel als een amechtige poedel. Op de foto’s oogde ik als een opgeblazen pad.

De tekst van mijn talk postte ik op Molblog en het internationale blog Creative Guerrillamarketing. Het filmpje stuurde ik naar verschillende mensen. Vooral uit het buitenland veel warme reacties. Daar kenden ze Youp niet.

Een paar weken later kreeg ik een kopie van een locale krant die over TedxEde had geschreven. Met als leading foto een spreker die een enthousiast sprongetje maakt. En zo stak ik tussen grootheden en thoughtleaders als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell en James Nachtwey. Als een amechtige poedel met het uiterlijk van een pad. Ach ja. Ooit leer ik het wel.

Change.

 

(Visited 249 times, 1 visits today)
2017-11-21T19:39:20+00:00 14 maart 2016|Over Cor|0 Comments

Leave A Comment